Dance Dance Revolution POLAND

DDR POLAND » Inne gry muzyczne

Frequency i Amplitude

W roku 2000 (i odpowiednio - 2003) firma Harmonix (która później stała się znana głównie za pomocą serii Guitar Hero) wydała na konsolę PlayStation 2 innowacyjną grę muzyczną pod nazwą Frequency.

Mechanika gry jest bardzo prosta - gracz "porusza" się w 8 ściennym tunelu i w odpowiednim momencie - kiedy w "pojazd" trafia symbol umieszczony w odpowiednim miejscu - wcisnąć jeden z 3 klawiszy. Poprawnie wykonana operacja nagradzana jest odgraniem elementu dźwiękowego - pokonanie dłuższej sekwencji powoduje odegranie dłuższego fragmentu. Za pomocą klawiszy L i R gracz może zmieniać ścianę tunelu po której się porusza - każda ściana odpowiada za jeden instrument lub ścieżkę wokalną - w ten sposób możemy tworzyć własne mixy utworów rezygnując z tej lub innej ścieżki tym samym wyciszając dany element.

Zbierając odpowiednie "bonusy" możemy zwiększać mnożnik punktowy albo automatycznie zaliczyć wszystkie znaczniki na danym torze na kilka sekund do przodu. Przechodząc kolejne poziomy odkrywamy dodatkowe, początkowo ukryte piosenki.

Gry z serii Frequency / Amplitude:

Samba De Amigo

SdA to gra rytmiczna wydana w roku 1999 na konsolę Sega Dreamcast. Gra doczekała się swojej reedycji w postaci gry arcade (2000 r.) oraz na konsolę Nindendo Wii (2008).

Gra wykorzystuje unikatowy kontroler - marakasy. Zadaniem gracza jest wymachiwanie parą marakasów w momencie kiedy w jeden z 6 okręgów na ekranie wpadnie odpowiedni znacznik. Znaczniki umieszczone są w 3 pozycjach - wysoko, średnio i nisko, zarowno po lewej jak i prawej stronie. Samba de Amigo jest jedną z nielicznych gier, w których otoczenie naszego komputerowego odpowiednika zmienia się wraz z naszymi wynikami - im lepiej idzie nam gra tym więcej postaci pojawia się na ekranie by zobaczyć nasz występ.

Wersje konsolowe w odróżnieniu od wersji arcade oferują także kilka mini gierek tj. "Guacamole" (wariacja gry Whack-A-Mole), "Strike A Pose" (zadaniem gracza jest przybieranie odpowiednich póz), "1-2-Samba!" (uderzanie w znaczniki w odpowiedniej kolejności), "Battle game" (konkuruj z drugim graczem o lepszy wynik) oraz "Couples game" ("Love Love Mode" - sprawdź jak bardzo Twoje ruchy pokrywają się z ruchami partnera).

Gry z serii Samba De Amigo:

Taiko no Tatsujin

Taiko No Tatsujin (ang. Taiko Drum Master) to mało rozpowszechniona poza Japonią gra muzyczna w której jako kontroler wykorzystuje się tytułowe bębenki Taiko.

Zadaniem gracza jest uderzanie pałeczkami w bębenek w momencie, w którym na ekranie pojawia się odpowiedni symbol. Ogólnie znaczki różnią się kolorami (czerowyn - uderz w środek, niebieski - uderz w krawędź), wielkością (mały - uderz w lewą bądź prawą stronę, duży - uderz w obie strony). Dodatkowo żółte paski oznaczają sekwencję, w czasie której należy uderzać pałeczkami jak najszybciej. Czasem na planszy pojawiają się baloniki, po zabraniu których musimy uderzyć pałeczkami określoną ilość razy (by balonik pękł).

Gra, ze swoimi kolorowymi postaciami (wszak głównym bohaterem jest zawsze uśmiechnięty bębenek) może wydawać się prostą, przeznaczoną dla dzieci grą zręcznościową. Nic bardziej mylnego - dla zaliczenia piosenki wymagane jest uzyskanie oceny minimum 75%, co na wyższych poziomach trudności, przy piosenkach z 500-600 uderzeniami może okazać się nie lada wyzwaniem.

Większość muzyki standardowo już zalicza się do gatunku J-pop. Dodatkowo wiele utworów to oryginalne, bądź odświeżone, utwory klasyczne, muzyka ludowa, piosenki z gier video czy też filmów anime.

Poza automatami arcade, na które gra została wydana w 15 wersjach, Taiko No Tatsujin dostępne jest także na konsole Nintendo DS (bez kontrolera, używa ekranu dotykowego), Wii (kontrolery dostępne z grą lub oddzielnie), Playstation 2 (kontrolery dostępne z grą lub oddzielnie), Playstation Portable (bez kontrolera) oraz telefony komórkowe.

Gry z serii Taiko No Tatsujin:

Donkey Konga i Donkey Kong Jungle Beat

Donkey Konga to gra rytmiczna działaniem przypominająca Taiko No Tatsujin (wykonana z resztą przez te samą firmę) wydana na konsole Nintendo GameCube oraz Nintendo Wii.

Gracz wciela się w postać Donkey Konga lub jego syna - Diddy Konga i za pomocą plastikowego kontrolera przypominającego bębenki Bongo (tzw. Bongosy) musi wybijać muzykę w rytm określany przez pojawianie się na ekranie odpowiednich symboli.

W odróżnieniu od większości kontrolerów DK Bongos działały na zasadzie mikrofonu wychwytującego dźwięk gumowej membrany - dzięki czemu gra reagowała także na klaskanie - co miało na celu zwiększenie ich wytrzymałości.

Dodatkowo kontroler można wykorzystać w grze Donkey Kong Jungle Beat. W odróżnieniu od poprzednich częsci DKJB to platformówka - za pomocą uderzania w odpowiednie bębenki i w odpowiedni sposób poruszamy bohaterem, pokonujemy wrogów i zbieramy banany w celu uzyskania większej ilości punktów. Wersja na Nintendo Wii nie korzysta z Bongosów - zamiast tego steruje się WiiMotem i Nunchaku.

Frets on Fire

FoF to gra muzyczna z rozgrywką przypominającą serię Guitar Hero. Podstawową różnicą jest fakt, że gra przystosowana jest do gry na komputerze PC i jako kontroler używa klawiatury (jedna ręka służy do wciskania klawisza Enter lub Shift, pozostała obsługuje klawisze F1 do F5). Oczywiście gra wspiera także wykorzystanie oryginalnych kontrolerów.

Wspomniana już klawiatura imituje gitarę - zadaniem gracza jest odgrywanie melodii poprzez wciskanie klawiszy w momencie, w którym odpowiedni znacznik zajmuje pozycję na dole ekranu. Pojedyńczy znacznik oznacza jedno wciśnięcie, seria bądź długa linia oznacza przytrzymanie - by poprawnie zaliczyć daną notę należy w momencie, w któym znacznik znajdzie się na dole ekranu trzymać odpowiedni klawisz (F1 - F5) i DODATKOWO wcisnąć klawisz Enter!

Poza wieloma piosenkami udostępnianymi przez niezależne kapele gra pozwala na tworzenie własnych układów dzięki czemu na sieci dostępne są utworzy z Guitar Hero oraz inne wykonane przez fanów. Najpopularniejsza modyfikacja - Alarian Mod - sprawia, że rozgrywka wygląda i przebiega tak, jak ta znana z komercyjnych odpowiedników.

Oficjalna strona projektu Frets on Fire.
Polska społeczność Frets on Fire.

Osu! Tatakae! Ouendan

"Osu! Tatakae! Ouendan" (ang. "Hey! Fight! Cheer Squad") - gra muzyczna wydana na konsolę Nintendo DS. Gracze nie posiadający konsoli mogą zagrać w "Osu!" - symulator gry na komputery PC oraz Apple iPhone.

Gracz staje się członkiem tytułowego Oddziału Pocieszaczy i "grając" w rytm muzyki zachęca do walki pozostałych bohaterów, pomagając im radzić sobie ze swoimi problemami (małymi, osobistymi lub dużymi - np. atakiem potwora).

Rozgrywka polega na zaliczaniu odpowiednich znaczników w rytm muzyki. W grze występują 3 podstawowe znaczniki:

uderzenia - należy uderzać w momencie, kiedy okrąg otaczający znacznik dotrze do niego
ciągi - w celu zaliczenia znacznika należy przeprowadzić po nim piłkę plażową (odpowiednik holdów)
spiner - by zaliczyć spiner, należy jak najszybciej rysować okręgi w wyznaczonym obszarze

Dodatkowo, na znacznikach pojawiają się liczby oznaczając kolejność ich zaliczania.

Wersja na komputery PC poza obsługą trybu Osu! pozwala także na symulację gier Taiko no Tatusjin - niestety, nie symukuje ona oryginalnego trybu rozgrywki - znaczniki pojawiają się na ekranie dokładnie tak samo jak

Gra Osu! na PC wykorzystuje myszkę, port na iPhone i oryginał na Nintendo DS oczywiście ekran dotykowy.

Oficjalna strona projektu Osu!

Space Channel 5

Space Channel to seria gier pierwotnie wydanych na konsolę Sega Dreamcast w której gracz wciela się w postać kosmicznej reporterki - Ulala - i za pomocą joypada musi wykonywać odpowiednie układy muzyczne.

W trakcie gry bohaterka musi zmierzyć się z wieloma obcymi oraz konkurencyjnymi stacjami telewizyjnymi. By wygrać pojedynek należy kopiować ruchy które wykonują przeciwnyc za pomocą strzałek kierunkowych oraz dwóch klawiszy.

Poza polowaniem na obcych sekwencje służą także ratowaniu zakładników - każda uwolniona osoba dołącza grupy śledzącej poczynania bohaterki wykonując odpowiednie dla niej animacje (np. japońscy turyści co krok robią zdjęcia za pomocą aparatów uwieszonych na szyji).

Na koniec każdej planszy rankingu popularności (każda udana sekwencja zwiększa, analogicznie - nie udana obniża ranking) pozwala na ocenienie naszych poczynań - jeżeli jest zbyt niska, plansza nie zostaje zaliczona i należy ją powtórzyć.

Gry z serii Space Channel 5:

Pop'n Music

Pop'n Music (PNM, PM) to gra muzyczna firmy Konami - zadebiutowała ona na japońskim rynku w roku 1998 i od tego czasu doczekała się ponad 20 kolejnych wydań.

W odróżnieniu od poprzednich gier firmy Konami PNM jest grą przeznaczoną dla jednego gracza, któego zadaniem jest uderzanie w jeden z dziewięciu klawiszy w zgodnie z kolejnością znaczników spadających w dół ekranu w rytm muzyki.

Inaczej niż w serii Beatmania lub podobnych - gdzie gracz używa kontrolera do odgrywania dźwięków konkretnego instrumentu - klawisze wydają dźwięki skojarzone z aktualnie odtwarzanym utworem - większość kawałków to oczywiście JPop, muzyka elektorniczna EuroPop, PowerFolk i covery utworów muzyki klasycznej.

Gra, początkowo przeznaczona dla par szybko dorobiła się szerokie rzeszy fanów i wielu kontynuacji. Szerokie spektrum poziomów trudności (od 1 do 43) pozwala na wyzywającą grę zarówno początkującym jak i zaawansowanym graczom.

Dance Dance Revolution POLAND!